De
rit naar Amersfoort , die zal ik nooit vergeten .
We moesten jou Kariem identificeren ,
Hopend en biddend dat het iemand anders was ,
Zodat we direct huiswaarts konden keren .
Maar helaas , daar lag jij , mijn innig
geliefde kind .
Gewond , met je ogen gesloten op een brancard .
Koud en levenloos , onder dat witte laken ,
Niet te bevatten , wat was dat vreselijk zwaar .
Kariem word wakker, kom word nou toch wakker .
Ik nam je gezicht in mijn handen ,
Ik kuste en streelde je , het was alsof je sliep .
Maar je werd niet wakker , hoe hard ik jou ook riep
.
Zo'n moment is aan niemand uit te leggen .
Wanneer je je kind dood ziet liggen op een brancard ,
Gewond , koud en stil onder dat witte laken ,
Waarom nou jij , waarom ik , waarom lig jij daar .
Toen moest ik je achter laten , zo moederziel alleen .
Je lag daar , in dat kamertje zo ver van huis ,
Aan jouw jonge leven kwam plotseling een eind .
Voor mij een begin , van het dragen van het zwaarste
kruis .
Margida
hendriks
22-05-2005
Als
je graf is bedekt met een deken van sneeuw .
En ik daar sta , voel ik me heel dicht bij jou .
Als je steen bedekt is met een deken van sneeuw .
Dan weet ik lieve jongen , dan voel je geen kou .
Dan zie ik die mooie rode roos .
Pronkend achter het hart van glas .
Met je naam in sierlijke letters geschreven .
Dan denk ik weer aan hoe het was .
Alleen in mijn herinnering mag ik dat nog beleven .
Dan weet ik dat jij hier ligt begraven .
Oh god , dat doet nog zoveel pijn .
Dan zou ik onder die deken van sneeuw ,
In elkanders armen , voor altijd bij jou willen zijn .
Margida
Hendriks
22-05-2005
Huil
maar niet mama
Huil
maar niet mama , traantjes zijn water .
Dat zei je tegen mij , toen je amper kon praten ,
Je droogde mijn tranen , met je kleine vuistje .
En zei ; " kom maar mama , kom in mijn huisje ."
Huil maar niet mama , traantjes zijn water.
Jij troostte mij in mijn verdriet ,
Je was nog zo klein , je kon amper praten .
Een liefdevolle herinnering aan jou , vele jaren later .
Huil maar niet mama , tranen zijn water .
Eens zal ik ze weer drogen van jouw gezicht ,
Nu kan ik jouw niet troosten , dat word later .
Wanneer we weer samen zijn , samen in het licht .
Margida
Hendriks
22-05-2005
Tranen
Wellende
tranen , in mijn ogen .
Zoute tranen , over mijn gezicht ,
Stromende tranen , die maar niet willen drogen .
Druppelende tranen , op mijn gedicht .
Rollende tranen , aan een stuk maar door
Bittere tranen , om jou mijn kind die ik verloor ,
Biggelende tranen , al vier jaren lang .
Duizenden
tranen , over mijn wang .
Margida
hendriks
22-05-2005
Iemand
?
Is
er iemand die het voelen kan ,
Hoeveel ik van je hou ?
Is er iemand die mij troosten kan ,
In mijn verdriet om jou ?
Is er iemand die begrijpen kan ,
Hoe vreselijk ik jouw mis ?
Nee ! er is niemand die het voelen kan
Hoe erg mijn pijn wel is .
Margida
Hendriks
22-05-2005
Breng
me door de fluistering van de wind
een antwoord op mijn vragen
Laat me door de stralen van de zon weten waar je bent
Geef me door de geuren van de bloemen
kracht om mijn verdriet te dragen
Toon me door de flonkering van het kaarslicht
een teken dat je gelukkig bent
Neem mijn zorgen met je mee over de golven van het water
Zorg door alles om me heen
dat ik kan aanvaarden dat jij er niet meer bent.
Jenny
05-08-2005
Lieve
moeder ,
Kon ik maar even bij je zijn
Ik heb nog zoveel aan je te vertellen
Als ik jou mis , neem ik telkens jou foto in mijn handen
Dan voel ik jou aanwezigheid .
Dan weet ik dat ik niet eenzaam moet zijn
Ik zie dan zoveel mooie dingen om me heen
Alle mooie momenten die we altijd samen deelde
Waarom ging dit toch zo snel voorbij ...
Want
weet je , moeder ...
Ik voel nu de tranen rollen over mijn wangen
Jij ging zo plots van me heen
Ik heb niet eens afscheid kunnen nemen
Kon ik jou maar terug zien
Al was het maar voor even
Dan kan ik jou nog zeggen hoeveel ik van je hield
Want jij was er altijd voor mij , ik voel me zo
alleen
Ik hoor je stem niet , maar voel wel jou
aanwezigheid
Dat gevoel maakt me sterk , al is het maar voor even
Ik zal je missen , moeder
Want jij was zo goed voor mij ...
Anja
Loos
10-09-2005
Zijn
leven duurde maar even...
Hij leeft niet meer ,
Hij bruiste niet meer zoals het moet ,
Hij voelde zich wat vaker en sneller moe ,
Hij voelde zich de laatste tijd niet zo goed .
Dit waren de laatste woorden ,
Van een drukke en levendige man ,
Nu bewijst het des te meer ,
Dat men niet zoveel meer aankan .
Maar men moet zonodig alles doen ,
Heel veel nemen en heel veel geven ,
Tot dat men er te laat achter komt ;
Genieten van het leven .
Het leven duurt maar even !
Gonzosz
Voice
03-10-2005
Zo Stil
...
Zo stil , dat ben jij mama ,
in stemming nooit enig verschil
Liefste mama , met al jouw geduld en jouw liefde
ongekend
Soms doorzeefd van pijn en verdriet
Zo Stil ... Zo Stil
Een moeder zo puur , maar toch ...
Zo stil.. Zo stil
Tevreden in jouw subtiele schulp
Altijd ruimte voor een koestering
Blij in alle eenvoud , maar
Zo Stil.. Zo Stil
Oma waar denk je aan ?
Niets m'n kind , kom er maar bij ,
we gaan wat mijmeren en overmand door slaap ,
vliegen we mee in jouw droom
Zo broos als jij maar nu
Zo stil.. Zo Stil
Omaaaa , dansen ?
Ommmaaa , voetballen ?
Omaaa , krabben !!
Een sfscheid , O zo zwaar
Weggerukt uit haar kinderschaar
en dan is het
Zo Stil.. Zo Stil
Zo stil zonder jouw lieve woordjes
Lieve kind, 't leven is nou eenmaal geen rozengeur
Weet wel , jouw bestaan geeft mij kleur.
Fijn dat je mijn moeder bent ,
ach , kind alles went . Nu
Zo Stil.. Zo Stil
Mama je kon niet langer blijven .
Je ogen die niets meer zeiden.
Daarom ben je nu
Zo Stil... Zo Stil
In mijn armen ingeslapen met grote smart
en ik in jouw armen geslapen ,
bij onze start
Het is zo
Stil ... Zo Stil ...
