Eén jaar is het geleden
dat je ons moest verlaten
als een donderslag
maar niet geheel onverwacht
Veel pijn , verdriet en nog zoveel vragen
Stilletjes huilen in de nacht
Lachen om je niet te vergeten
Traantjes om weer verder te gaan
Je leeft in ons voort , papa
En daarom zullen we je nooit
uit ons harten laten gaan...

Schrijver onbekend

Afscheid  

je lag zo stil in de kist 
toen ik afscheid nam, 
omgeven door zoveel kleuren 
van afgesneden bloemen die nog leefden 
dat ik schrok van de kilte van 
je hand toen ik hem aanraakte, 
alsof ik iets anders verwachtte: 
beweging, een teken van leven 

  ik weet nog hoe je met mij danste:
een en al warmte en kleur en beweging;
nu lig je zo stil zonder geluiden
met al die mensen om je heen
dat ik me vertwijfeld afvraag:
ben je dezelfde, ben je dezelfde als toen
of hebben we al veel eerder
afscheid genomen, toen we nog dansten?  

Henk Vinkers

Liefste mammie ,

We kunnen nog altijd niet geloven
dat jij nooit meer terug zal komen
Dag en nacht ben je in onze gedachten
en blijven we op je wachten
want toegeven dat er geen "terug" meer is , kunnen we niet

Het leven zonder jou is bijzonder zwaar voor ons allemaal
we missen je zo erg
Wij zouden alles doen voor een zoen of een lach
dat u toch maar terug bij ons zou zijn 
en u in onze armen zouden kunnen nemen

Waarom toch ???

Schrijver onbekend

Wij zullen nooit meer  " moeder " zeggen
althans niet meer tegen haar ,
nooit meer een warme handdruk voelen ,
nooit meer zien haar lief gebaar ,

Voor hen die nog een moeder hebben ,
wees steeds lief en goed voor haar ,
want eens ,
jammer dat men het zeggen moet ,
eens is je moeder niet meer daar !!

Schrijver onbekend

Draag me naar de overkant,
waar rust is geplant,
waar serenen zingen.
Draag me naar dat mooie land.

Voor je afscheid neemt,
zing jouw lied voor mij,
geef een laatste kus
...en laat me vrij...

Hans van Bavel

Ze komt naar je toe..
en pakt je vast.., heel zacht..
Met grote ogen kijkt ze je aan,
haar hele gezichtje lacht..

Dan spontaan, een dikke kus..
De blauwe oogjes stralen..
en weer kijkt ze, niet begrijpend, naar mij..
..waar moet ik de moed vandaan halen..

..Ik vecht tegen de tranen,
als ze 'lieve opa' zegt..
Waarna ze je foto,..heel voorzichtig,
..weer terug op tafel legt..

Hans van Bavel

Zomaar een verweerde oude man,
zittend op een bankje in het Vondelpark
met trillende handen genietend
van een klein bakje kersenkwark.
De doffe ogen tranen
als hij zijn lippen dept.
Eenzaamheid en verdriet,
blijkbaar zijn dagelijks recept.
Hij staart naar de wolken
en ik krijg meelij met de man
als ik hem zacht hoor zeggen,
“Schat, hier hield jij ook zo van…”

Hans van Bavel

Wat Blijft

Ik heb mijn Oma niet verloren,
Daarvoor gaf ze mij te veel.
 Wat zij mij zei, dat blijf ik horen.
Van wat ik ben is zij mijn deel.
Ik kom haar overal nog tegen,
In wat ik doe en wat ik laat.
Zij was voor mij een zegen.
 Waarvan het spoor steeds verder gaat
. Je maakte altijd grapjes
 En gaf ons goede zin
 Wat hebben we veel gelachen,
 Soms bleven we er bijna in.
Je hebt ons veel gegeven,
Eigenlijk heb je ons verwend.
Maar het fijnste wat we van je kregen,
Was een aanmoediging
Of een compliment

Anita

Waarom doet afscheid nemen zo'n pijn
We wilden nog zolang bij je zijn
De pijn die je hebt geleden
is niet te beschrijven
Niemand zal kunnen voelen wat jij hebt doorstaan...

Toch bleef je vechten ,
keer op keer , dag en nacht
Dit zelfs met je laatste tikkeltje kracht

Rust nu maar uit , pa
genoeg heb jij geleden
We zullen je missen ,
de leegte die je achterlaat valt ons zwaar
Nooit zullen we je vergeten
in ons hart zal je altijd verder blijven leven ...

Mirella

Nietswetend….

 Alweer een collectant aan de deur;
Je zit te eten en je vervloekt de beller;
Waar komen ze op af, de etensgeur?
Je stapt op en grijpt al naar je portemonnee;
Vergetend de waarde van de euro;
Je neemt gewoon wat munten mee;
De deur gaat open en kijk naar het doel;
“Wij komen geld ophalen voor een krans”;
Daar sta je dan, ineens heel koel;
 Je buurvrouw, jong…is overleden;
Het dringt niet tot je door;
 Zomaar tegen een boom aangereden;
Je geeft geld en gaat weer terug naar je bord eten;
Je eet zwijgend door;
 Je hebt al heel snel die euro’s vergeten;
Een buurvrouw, een jonge moeder, zomaar pats.
Uit het leven verdwenen;
Het dringt langzamerhand toch erg door,
 het spookt in mijn hoofd;
Je gaat naar bed, de buurt is aan het wenen;
Je schrikt wakker in het holst van de nacht;
Een moment van verdriet is aangekomen;

Je kijkt naar buiten…..Alleen de maan die naar je lacht

M.L.Gorgosz
28-06-2003

Mijn broer is dood
Ik ben verbaasd , het kan niet kloppen ,
want ik zie dat ik nog leef

Wij zijn van meer af aan altijd bij elkaar geweest
en waren dan ook zo ongeveer precies gelijk

Hoe kan het dan dat ik zomaar in mijn eentje overblijf ?
Alsof iemand in het wilde weg gekozen heeft ,

niet opgelet heeft wie van ons het was .
Hoe dichterbij kan nog de dood ??

Schrijver onbekend
28-06-2003

Vaak zie ik jou in mijn dromen,
altijd loop je met mij mee,
tot we bij het strooiveld komen
met die grote bloemenzee,
daar..
neem je weer afscheid van mij..
word jouw as weer één met het gras
en is mijn droom alweer voorbij. 

Wil Becker
01-07-2003

't Gebeurde op weg naar huis
jij kwam nooit meer thuis.
Gillende sirenes op weg naar jou
 hulp die niet meer baten zou.
Jouw fiets, een verwrongen
hoopje staal, lag onder een vrachtwagen,
afloop.. fataal.
Verslagenheid, ongeloof en
verbijstering.. .zo groot
Dan langzaam het besef..
het verdriet over jouw dood
en de pijn van het niet meer
bij ons zijn.

Wil Becker
01-07-2003