Afscheid
je lag zo stil in de kist
toen ik afscheid nam,
omgeven door zoveel kleuren
van afgesneden bloemen die nog leefden
dat ik schrok van de kilte van
je hand toen ik hem aanraakte,
alsof ik iets anders verwachtte:
beweging, een teken van leven
ik
weet nog hoe je met mij danste:
een en al warmte en kleur en beweging;
nu lig je zo stil zonder geluiden
met al die mensen om je heen
dat ik me vertwijfeld afvraag:
ben je dezelfde, ben je dezelfde als toen
of hebben we al veel eerder
afscheid genomen, toen we nog dansten?
Henk
Vinkers
Liefste
mammie ,
We
kunnen nog altijd niet geloven
dat jij nooit meer terug zal komen
Dag en nacht ben je in onze gedachten
en blijven we op je wachten
want toegeven dat er geen "terug" meer is , kunnen we niet
Het
leven zonder jou is bijzonder zwaar voor ons allemaal
we missen je zo erg
Wij zouden alles doen voor een zoen of een lach
dat u toch maar terug bij ons zou zijn
en u in onze armen zouden kunnen nemen
Waarom
toch ???
Schrijver
onbekend
Wij
zullen nooit meer " moeder " zeggen
althans niet meer tegen haar ,
nooit meer een warme handdruk voelen ,
nooit meer zien haar lief
gebaar ,
Voor hen die nog een moeder hebben ,
wees steeds lief en goed voor haar ,
want eens ,
jammer dat men het zeggen moet ,
eens is je moeder niet meer daar !!
Schrijver
onbekend
Draag me naar de
overkant,
waar rust is geplant,
waar serenen zingen.
Draag me naar dat mooie land.
Voor je afscheid neemt,
zing jouw lied voor mij,
geef een laatste kus
...en laat me vrij...
Hans
van Bavel
Ze
komt naar je toe..
en pakt je vast.., heel zacht..
Met grote ogen kijkt ze je aan,
haar hele gezichtje lacht..
Dan spontaan, een dikke kus..
De blauwe oogjes stralen..
en weer kijkt ze, niet begrijpend, naar mij..
..waar moet ik de moed vandaan halen..
..Ik vecht tegen de tranen,
als ze 'lieve opa' zegt..
Waarna ze je foto,..heel voorzichtig,
..weer terug op tafel legt..
Hans
van Bavel
Zomaar een verweerde
oude man,
zittend op een bankje in het Vondelpark
met trillende handen genietend
van een klein bakje kersenkwark.
De doffe ogen tranen
als hij zijn lippen dept.
Eenzaamheid en verdriet,
blijkbaar zijn dagelijks recept.
Hij staart naar de wolken
en ik krijg meelij met de man
als ik hem zacht hoor zeggen,
“Schat, hier hield jij ook zo van…”
Hans
van Bavel
<=
Index
