
Lieve
mama ,
Ik wil je roepen , maar weet dat het niet helpt
Ik heb je nodig , maar weet dat jij hier niet meer bent
Ik huil zoveel tranen , maar ik weet dat het niet stelpt
Totdat ik ook daar ben , daar waar hier niemand het nog kent
Ik kan alleen maar hopen dat jij mijn liefde ontvangt
Die ik je alle dagen zend
Mijn leven is pas in zijn start , maar het leven eindigde die dag
In een groot deel van mijn hart , waar vreugde was , is ongeloof
Door jouw gemis verward , mochten wij ons leven niet delen
Tot na de tienerjaren verder door , ik heb ontelbaar veel vragen
Maar op mijn vragen geen gehoor
Hoe leeg klinken dan de woorden: "Ach meid, het leven gaat
door."
Maar werden deze uitgesproken door hen die als kind , zijn moeder
verloor ?
Kan ik die jaren lachen die ik nog heb te gaan
En als ik straks volwassen ben zonder jou in het leven staan ?
In gedachten voel ik dat je bij me bent , in gedachten zoek ik
jouw steun
Mijn mama, die mij zo goed kent
Waarop ik als dochter leun
Mama's warmte , onze band , verder dan het tastbare kan zelfs de
dood niet scheiden
Ik knijp mijn ogen dicht en zoek je hand , Mama engel ... vredig
in het licht
Alleen liefde , niet meer lijden , alleen door die tunnel , kon je
je uit je zieke lichaam bevrijden
die het leven je had gegeven .
Onbegrip voor al het leed dat je hebt moeten doorstaan , veel te vroeg
ben je daarom heengegaan
Je geloofde dat je gaat wanneer het je tijd is , maar een lieve moeder ,
vrouw , zus , in een jong gezin ,
daar zal het nooit de tijd voor zijn , een nooit te bevatten gemis
Alle goedheid die je met alle liefde hier hebt gegeven kon toch nooit te
veel zijn ?
Jouw levenslust , jouw plannen konden toch nooit te laat zijn ?
Amper op de helft van je bestaan , zoveel jaren , zoveel wegen , in het
leven nog te begaan
Ik geloof niet meer in het lot , want dit kan nooit zijn
voorbestemd
Zoveel dromen zijn kapot , plannen voor de toekomst , zomaar afgeremd
Waar nieuwe plannen kwamen , ging een deur naar later, ergens
middenin voorgoed op slot
Toen niet , nu niet , nooit niet zal ik je kunnen missen
Bij jouw zo veilig en vertrouwd Mama , ik wil je niet missen !
Je ziet wel een lach , maar de warmte is kou , wat je dacht dat je
zag is geen vreugde , maar rouw
Als een onzichtbare pleister die verdoofd , omdat de pijn te erg zou
zijn
Die je alleen van binnen laat beleven , omdat de tranen te hevig
zouden zijn
Om door te kunnen gaan , in mijn hoofd zie ik je overal staan
Ik ben zo bang om te denken aan jou Mama , waar ben je
nou?!!!
Ik kan je niet meer zien , maar samen zijn we echt , misschien ?
Ik weet dat je er nog wel bent in een paradijs , die niemand hier
nog kent
Waar je omringd door alle lieve mensen , vrede en liefde
kent
Eens dan komen we weer samen , iedereen weer bij elkaar
Al die herinneringen , al die namen , ze wachten allemaal daar
Tot het wederzien zullen ze waken , altijd , overal , als een warm ,
beschermend laken
Die je nooit verlaten zal, Lieve mama , is dit nu echt of
droom ik nog ?
Misschien ga ik maar dromen en hou mijn ogen stevig dicht
Laat me door de droomwereld overstromen , ik ben niet bang , jij
bent er toch ?
Als ik maar bij jou ben , kan me niks meer overkomen ,
Lieve mama , hou me vast ... voor eeuwig samen dromen ....
Ilse
Talman
12-03-2005

Lieve
Marja
Veel heb je voor mij betekend , lief en leed gedeeld ,
In mijn gedachten , blijf jij voor altijd bij mij in beeld .
Nooit zal ik vergeten , wat wij samen hebben gedaan ,
Dat als twee vriendinnen lange tijd naast elkaar hebben mogen
staan .
Nu ga je van mij heen ,
En is de hobby die wij samen hadden helaas nog maar voor mij
alleen .
Je lieve vriendin Gea
Gea
Wiltinge
16-05-2005

Papa
je bent nu dood ....5 jaar dood
heel mijn leven verder zonder een echte vader.
Maar op een dag zien wij elkaar weer
Dan is er geen verdriet meer.
Ik weet het nog goed.
Je lag in coma
In het ziekenhuis rende ik huilend naar oma.
Je staarde maar naar boven
En ik kon het niet geloven
Dat je nooit meer mijn vader zou zijn
Dat deed me veel pijn.
Ik stond midden in de kamer en zei
Nee mam, dat is geen leven ...maar bestaan.
8 jaar heb ik je gekend
De rest van mijn leven zonder vader..maar het went
Maar het was tijd om te gaan... pap
Naar dat mooie paradijs.
Lopend naar het licht
En omdat ik je soms nog mis
Schreef ik dit gedicht.
Sigrid
16-05-2005

Mijn
moederhart huilt .
Sinds ik jou mijn kind ben verloren .
Mijn moederhart huilt ,
Want jij bent uit mij geboren .
Mijn moederhart schreeuwt .
Van heimwee , eenzaamheid en verdriet .
Mijn moederhart schreeuwt .
Niemand meer die mijn tranen ziet .
Mijn moederhart is gebroken .
Vanaf de dag dat jij mij bent ontnomen .
Mijn moederhart is gebroken .
Nu ik besef dat jij nooit meer bij mij zal komen
.
Mijn moederhart zal nooit meer helen .
Als ik denk aan je humor je lach en je leuke
praatjes .
Mijn moederhart zal nooit meer helen
Want wij waren / zijn elkanders zielemaatjes .
mama Margida
Margida
Hendriks
17-05-2005

Opa
Vaak kan ik niet meer huilen.
Maar elke traan is nog van binnen.
Vaak denk ik dat ik het wel weer aan kan,
Maar elk teken laat me twijfelen.
Elk beeld zie ik nog voor me.
Sinds de dag dat u heen bent gegaan.
Sindsdien ben ik nooit meer hetzelfde,
Omdat het een deel van me heeft veranderd.
Elk verdriet draag ik nog met me mee!
Ik weet dat ik het moet verwerken,
maar dat is niet wat ik wil.
Ik huil omdat ik elke dag weer verder moet
zonder u om me heen.
Ik draag u voor altijd in mijn Hart!
Kimberley
17-05-2005

Lieve
Luca
Ergens op de hemelse weg hier ver vandaan ,
daar is mijn lieve sneeuwkindje naar toe gegaan
Toen hij lag te dromen ,
zijn de engeltjes zomaar naar hem toe gekomen
ik richtte me tot God ,
om hem te vragen waarom Luca ons moest verlaten
Hij antwoordde heel eerlijk en keerde naar mij
Luca zijn tijd op aarde is voorbij
Luca is gekomen voor maar heel even
om heel veel liefde aan jullie te geven
Ik weet ... jullie hebben heel veel verdriet
maar meer tijd van mij kreeg hij niet
Het is een wijze les in het leven
sommige kinderen blijven lang ... andere maar even
Luca's zieltje was net als de sneeuw
blank en rein , daarom mocht hij maar even bij jullie
zijn
"maar had ik dan wat misdaan " vroeg ik aan
God
"waarom Luca bij mij weg moest gaan ? "
"Nee", zei God toen tegen mij
je hebt niks misdaan , maar soms laat ik baby'tjes
even van het leven proeven en als het dan hun tijd
is
neem ik ze weer bij de hand ,
dan krijgen ze een plaatsje in het beloofde land
waar ze heel gelukkig zullen spelen
zonder leed en pijn
en dat ze altijd bij elkaar zullen zijn
Maar je hebt op aarde een engeltje gekregen
ook al was dat maar voor even
Luca is erg gelukkig hier en maakt ook heel veel
plezier "
God zei ; "dat mijn kind , moet je weten , ik
heb je een klein engeltje gegeven
en als jij dan ook naar me toe zal gaan
blijven jullie altijd naast elkaar staan .
hij heeft het leven gekregen , zodat jij weet hoe
engeltjes eruit zien in dit leven ."
" God ", vroeg ik toen , " ik heb nog
heel veel vragen ,
maar de grootste is ; had U hem niet gewoon bij ons
kunnen laten ?"
Lieve Luca... welterusten en kusjes van ons
Silvana
17-05-2005

Lieve
papa * 02-07-45 overleden 18-06-85 te Heerlen
Tijd staat niet stil
jaren gaan voorbij
nu , zoveel jaren na je overlijden
een tijd met vele gedachten
gedachten die een herinnering zijn
herinnering aan vroeger
herinnering aan vele momenten samen met jou
herinnering aan mooie momenten
nog steeds denk ik vaak aan jou
vaak is er dan niet alleen die lege plek ,
maar het gemis
het gemis van mijn lieve vader.
jij , die mij o zo dierbaar was
zoals het gewone leven doorgaat
het leven van alledag ,
van alles en iedereen om me heen
een leven waarin ik dan
mijn eigen gevoelens heb
gevoelens die er mogen zijn
herinneringen die er mogen zijn
herinneringen waarin ik steeds
met veel liefde aan terugdenk aan jou
ik laat deze gevoelens zijn
ik laat deze herinneringen zijn
ik koester ze
ik geniet hiervan
de mooiste herinnering blijft...
lieve papa ... ik mis je zo erg in mijn leven
je zit in mijn hart ... niet voor even
maar de rest van mijn leven .
Heel veel kusjes in de wind voor jou
omdat ik heel erg veel van jou hou ....
liefs
je dochter Jolanda
Jolanda

Men
zegt de tijd heelt alle wonden .
Ook als je je kind naar het graf hebt gebracht ?
Deze wond is nooit te helen .
Wie heeft deze uitspraak ooit bedacht ?
Een diepe wond is in mijn hart geslagen
Na het overlijden van mijn kind .
Die pijn is onmenselijk , bijna niet te dragen
.
Want jij Kariem , werd door mij intens bemind .
Men zegt de tijd heelt alle wonden .
Ook als je je kind naar het graf hebt gebracht ?
Wat is dan de tijd op aarde , waarin wij leven
.
Heeft de mens die tijd niet zelf bedacht ?
Een diepe wond is in mijn hart geslagen .
Vanaf de dag dat ik zonder jou moet verder leven .
Het verdriet, de pijn , die leegte zonder jou .
Ik had mijn leven voor de jouwe willen geven .
Eens zal mijn wond genezen , en is mijn verdriet
gesust .
Dat is de dag dat we samen kunnen zweven , ons van
elkaar bewust .
Daar is alleen maar liefde , geen pijn en ook geen
zorgen .
Dan zijn we weer gelukkig samen , achter een
sluier voor iedereen verborgen .
Margida
Hendriks
20-05-2005


Is
het waar dat er leven na de dood is ?
En dat je door een tunnel gaat ?
Is het waar lieve jongen
dat je wordt opgewacht aan gene zijde ?
En je geest het lichaam verlaat ?
Is het waar dat je in de geest met me praat
en mij ook ziet ?
En dat je in een mooi wit licht belandt ?
Is het waar dat daar alleen liefde is
en geen verdriet ?
En dat het daar heel mooi is aan de overkant?
Is het waar , mijn lieve Kariem ?
Dat je je levensloop als een film voorbij ziet gaan
?
Is het waar mijn lieve zoon ?
Dat je mij , je moeder bij je graf ziet staan ?
Margida
Hendriks
22-05-2005

Moederziel alleen ...
Moederziel
alleen stond ik bij je graf .
In weer en wind , niets hield me tegen .
Vallend op mijn knieen neer.
Bittere tranen huilend , in de regen .
Moederziel alleen , stond ik bij je graf .
Alleen duisternis en stilte om me heen .
En brandde een paar kaarsjes , voor een beetje licht
.
Zo zag ik je naam verschijnen , op de steen .
Moederziel alleen , stond ik bij je graf .
En schreeuwde je naam Kariem , keer op keer .
Verblind door tranen , overmand door mijn verdriet .
Alleen maar stilte , een antwoord kreeg ik niet .
Moederziel alleen , in die pikdonkere nachten .
Nam ik afscheid van je , ik moest weer huiswaarts
gaan .
Wetend dat er niemand op mij wachtte .
Mijn getuigen zijn , de sterren en de maan .
Margida
Hendriks
22-05-2005

Huil maar
Om
de leegte die jou omringt .
Huil maar
Nu mijn stem slechts in je gedachten klinkt ,
Huil
maar
Als je me denkt te zien op straat .
Huil maar
Als blijkt dat het om een ander gaat .
Huil maar
Om je kind met die reebruine ogen .
Huil maar
Om die jongen met zijn mooie bruine haar,
Huil
maar
Als ik bij je ben in je dromen .
Huil maar
Ooit zullen wij elkaar weer tegenkomen .
Huil maar
Ik weet dat jij me nog steeds bemind .
Huil maar .... lieve Mama
Ik ben en blijf je lieve kind
Margida
Hendriks
22-05-2005

Donker
Als
ik 's avonds lig in het donker .
En bittere tranen huil om jou .
Dan stroomt mijn hart over van liefde .
En zijn mijn gedachten alleen bij jou .
Als ik 's avonds lig in het donker .
En zo'n heimwee heb naar jou .
Dan wil ik het wel uitschreeuwen .
Om jou mijn kind , waar ik zoveel van hou .
Als ik 's avonds lig in het donker .
En mijn hart doet toch zo'n zeer .
Dan weet ik mijn lieve jongen .
Wij zien elkander weer .
Margida
Hendriks
22-05-2005

De
rit naar Amersfoort , die zal ik nooit vergeten .
We moesten jou Kariem identificeren ,
Hopend en biddend dat het iemand anders was ,
Zodat we direct huiswaarts konden keren .
Maar helaas , daar lag jij , mijn innig
geliefde kind .
Gewond , met je ogen gesloten op een brancard .
Koud en levenloos , onder dat witte laken ,
Niet te bevatten , wat was dat vreselijk zwaar .
Kariem word wakker, kom word nou toch wakker .
Ik nam je gezicht in mijn handen ,
Ik kuste en streelde je , het was alsof je sliep .
Maar je werd niet wakker , hoe hard ik jou ook riep
.
Zo'n moment is aan niemand uit te leggen .
Wanneer je je kind dood ziet liggen op een brancard ,
Gewond , koud en stil onder dat witte laken ,
Waarom nou jij , waarom ik , waarom lig jij daar .
Toen moest ik je achter laten , zo moederziel alleen .
Je lag daar , in dat kamertje zo ver van huis ,
Aan jouw jonge leven kwam plotseling een eind .
Voor mij een begin , van het dragen van het zwaarste
kruis .
Margida
hendriks
22-05-2005

Als
je graf is bedekt met een deken van sneeuw .
En ik daar sta , voel ik me heel dicht bij jou .
Als je steen bedekt is met een deken van sneeuw .
Dan weet ik lieve jongen , dan voel je geen kou .
Dan zie ik die mooie rode roos .
Pronkend achter het hart van glas .
Met je naam in sierlijke letters geschreven .
Dan denk ik weer aan hoe het was .
Alleen in mijn herinnering mag ik dat nog beleven .
Dan weet ik dat jij hier ligt begraven .
Oh god , dat doet nog zoveel pijn .
Dan zou ik onder die deken van sneeuw ,
In elkanders armen , voor altijd bij jou willen zijn .
Margida
Hendriks
22-05-2005