Wat doe ik hier ? Wat doe jij daar ?
Wij horen toch bij elkaar ?
Jij bent zo ver weg en toch zo dichtbij .
Oh bompa , was je maar bij mij .
Vaak huil ik om mijn beste vriend , om jou
Vaak denk ik aan jou , omdat ik zoveel van je jou .
Je wacht op mij daarboven
en blijft altijd in mij geloven
Ik kan je enkel niet meer aanraken
maar dat maken we goed wanneer ik
ooit die grote reis naar de hemel ga maken .
Dan gaan we weer lachen en plezier maken
en kan niemand ons nog ooit scheiden of raken
Ik wil enkel nog zeggen :
" Je was , je bent en je blijft een bompa nummer 1 !
Je kleinzoontje
Schrijver
onbekend
04-07-2004
Waarom
jij, mijn gekke oompie
waarom juist die ene dag.
Ik kan het nog steeds niet geloven
tranen nemen plaats in van mijn lach.
De dag begon, ik was heel vrolijk
ik was jarig moet je weten.
Ik werd twintig op 11 december
een verjaardag die ik nooit meer kan vergeten.
De bel ging, het was rond vieren
ik verwachtte jou voor de deur.
Ik deed open en zag vreemde mensen en dacht,
wat is dit nu voor gezeur.
Ze vroegen, kennen jullie Leo ik zei ja, die is zo hier.
Hij kan elk moment komen omdat ik nu mijn verjaardag vier.
Ze waren van de politie en ze vroegen hoe goed wij hem dan kenden.
Mijn moeder zei: het is mijn zwager
toen zei die man: Leo is dood in zijn woning gevonden.
Mijn benen werden steeds lichter
tranen die over mijn wangen stromen.
Nu nog, als ik me bedenk dat ik je alleen nog kan zien in mijn
dromen
Nog steeds kan ik het niet begrijpen
maar ik zal er mee moeten leven.
Ik vind het zo erg moeilijk
ik kan het amper een plekje geven.
Ik hoop nog steeds dat ik wakker word
en mijn verjaardag opnieuw beleef
Dat jij gewoon rond vieren bij ons binnen komt
en mij drie zoenen geeft.
Gebeurt dat niet,
vertel mij dan hoe ik ooit nog mijn verjaardag vieren moet.
Want mijn lieve oompie
op dit moment weet ik dat niet zo goed.
Want voor mij was 11 December een dag vol lachen,
een dag vol gein.
Maar nu is het juist die dag
die me denken doet aan verdriet en pijn.
Ik weet dat jij je schuldig zou voelen
ik wou dat ik je kon vertellen dat ik je vergeef.
En ik moest van jou alles positief bekijken,
dus bij deze elk jaar op mijn verjaardag
denk ik even speciaal aan jou zolang ik leef.
Cora-Elise
07-07-2004
-Voor mijn lieve Oma-
Vooral de laatste dagen van haar leven,
Was het moeilijk om aan te zien.
Om iemand zo hard te zien vechten
Voor hooguit een paar jaar,
maanden of dagen nog misschien
Wat was het moeilijk om te weten
En je tegelijkertijd weer af te vragen
Een lange tijd vol onzekerheid
Nog hoeveel uren, hoeveel dagen?
En dan zit je weer aan haar bed
Een stilte, je gevoel niet uit te leggen.
Waarom is praten toch zo moeilijk ineens
Terwijl je nog zoveel had willen zeggen?
Ze is er nog steeds maar lijkt zo ver weg.
Je zit zwijgend naast haar en kijkt nog een keer
Je zegt nog wat woordjes en geeft haar een kus.
Je staat op, kijkt en gaat dan weer.
Voordat je gaat draai je nog een keer om
Een stralende glimlach staat op haar gezicht
Lieve ogen kijken je aan,
Je lacht en haar ogen gaan dicht.
Vragen malen door je hoofd
Beelden flitsen zonder doel
Mooie herinneringen komen op
En ineens weer dat vreemde gevoel
Je gaat haar kamer binnen,
weer die stilte
Je geeft haar een kusje op haar wang
En plots weer die tranen in je ogen,
Oh oma, ik ben zo bang.
Je pakt haar vertrouwde warme hand
En voelt het stromende bloed
En dan hoor je haar zachtjes zeggen
Stil maar kindje, het komt wel goed.
Overal neem je deze gedachte mee,
Tot dat je hoort dat ze op weg is naar boven
Op weg naar de hemel, naar God
Maar je kan het nog steeds niet geloven
Dat is niet waar, waarom zeg je dat,
Dat doe je me toch niet aan?
Totdat je van meerdere mensen hoort
Dat ze echt is heengegaan.
Vanaf dat moment stort je wereld in
Mensen steunen, maar het helpt niet
Niks helpt, alles is alleen maar leegte
Je voelt alleen nog maar groot verdriet.
En dan zie ik haar weer in haar bed
De tranen stromen over mijn gezicht
Ik kijk, nog wel die glimlach om haar mond
Maar dit keer met haar ogen dicht
Ik leg mijn hand weer op de hare
Maar ik voel niet meer dat stromende bloed
Toch, in gedachte, hoor ik haar weer zeggen
Stil maar kindje, het komt wel goed…
Monica
28-08-2004
Monumentje
Monumentje voor kinderen , naamloos geboren
jij was een van hun , zo klein , zo teder
te klein om te mogen leven , 'n naam te geven
maar te groot om geen verdriet achter te laten
pijn in 'n moederhart
maar nu is er 'n plekje om te herdenken
'n witte roos achter te laten voor jou die ik nog altijd draag in m'n
hart
'n Monumentje voor kinderen , naamloos geboren
in stilte weggedragen....
Tooske
12-09-2004
Draag me mee.
Als de dood ons eens scheidt weet ik, we zijn elkaar nog niet
kwijt.
Draag me mee op een plaatjes apart, draag me mee in je hart.
Mijn taak is dan hier voorbij, denk met vreugde terug aan mij.
Blijf niet om me treuren, het leven is mooi, vol met kleuren.
De zon zal steeds voor je schijnen, en al je zorgen zullen
verdwijnen.
Draag me mee op een plaatsje apart, draag me mee in je hart.
Mooi was de korte tijd met jou, jij, de enige waar ik echt van
hou.
Spijt heb ik daarom nooit gekend, al die tijd hebben we elkaar
verwent.
Toch zal die dag eens komen. Voorbij zijn dan al die mooie dromen.
Maak dan toch een nieuwe start, en draag mij alleen nog in je hart.
Maak me dus een beetje blij, en hou een klein plaatsje voor me
vrij.
Draag me mee op een plaatsje apart, draag me mee in je hart.
Je Peter
Arlette
12-09-2004
De tranen van de regen
Het oude water 't rimpelt voort
doch niemand die de klachten hoort
de avond kleurt oeverloos rood
als nooit gebeurd
mijn moeder is dood
de regen traant geen een
die nog onsterfelijkheid waant
Marc
Geyens
10-10-2004
Waarom
zijn er zoveel vragen. Waarom is er zoveel pijn.
Waarom zijn er zoveel dingen,die niet te begrijpen zijn.
Ik kon helaas geen afscheid nemen , ik kon helaas niet bij
je zijn,
maar ik denk aan jou en voel de pijn.
Pijn die een leven lang zal duren,het had ook anders kunnen zijn.
Waarom al dat vechten,waarom al die pijn.
Je wilde hier niet weg,je wilde bij ons zijn.
De strijd was oneerlijk en geheel niet terecht.
Je wilde nog graag verder maar verloor dit gevecht.
Een mengeling van pijn en tranen. slechts af en toe een sprankje
hoop,
gedreven door een sterke wilskracht, hoewel het onheil nader
sloop.
Je gedachten zal immer blijven , te vroeg ben je van ons heengegaan,
We houden van je en zijn je dankbaar voor alles wat je hebt
gedaan.
's morgens reed hij weg,bruisend vol leven.
's avonds bleef hij weg, geruisloos de dood in gedreven.
Op een kruispunt op de weg,op een kruispunt in het leven.
Nooit hoor ik meer je fluitje .Nooit hoor ik meer jouw lach.
Nooit zie ik meer je tedere blik, nooit na die rampzalige dag.
Nooit een knipoog meer uit de verte, geen arm meer om me heen,
Door dat noodlottige ongeluk staan we nu helemaal alleen.
Waarom moest jij het nu zijn,
en wie moet ons nu genezen van die
ondraaglijke pijn.
God nam zijn leven, veel te kort is hij bij ons gebleven,
het gemis zal altijd blijven,
Maar we weten dat jij in de hemel een mooi plaatsje zal krijgen.
liefs jessica doekes
Ria
Schut / Jessica doekens
10-10-2004
Ineens was je er niet meer
Ineens was je er niet meer
zo kort geleden
we denken eraan elke keer
dat die vrachtwagen je hebt overreden
hij zag je niet daardoor zijn wij je nu kwijt
en hebben we veel verdriet
uit de pijn die je zou krijgen was je gauw bevrijd
maar wel bij ons vandaan gehaald uit ons midden
terwijl het beseffen nog in ons hoofd maalt
elke dag zijn we voor jou aan het bidden
om te gaan beseffen dat je er niet meer zal zijn
deze tijd zullen we nooit vergeten
ook zal jij altijd bij ons zijn in onze gedachten
ons harten zijn hierdoor gaan breken
je zit in ons hart dit kan je van ons verwachten
op een speciale plek , je zal daar blijven zitten
elke keer het gaan beseffen is nu nog ons gebrek
hoe kon het gebeuren
ineens was je er niet meer
