Mama
, ik moet nu afscheid
nemen , echt !!
Ik lig hier al maanden en
het gaat slecht .
Ik weet nog toen we er achter kwamen .
We waren samen naar het ziekenhuis ,
mijn arm deed zeer .
We moesten komen keer op keer .
Tot op een dag toen moest
ik blijven .
De dokter zei : Je zal nooit
meer kunnen schrijven .
De ziekte heeft zich snel verspreid .
En gezien het feit ;
het ook bij mijn hart gekomen is ,
had de dokter het niet mis .
Mama,ik hoop dat je , je
leven op blijft bouwen .
Je weet dat ik altijd van
je zou blijven houden .
Daarom heb ik deze brief
laten schrijven .
In je hart zal ik altijd bij je blijven .
Schrijver
onbekend
Vanmiddag zat ik in het ziekenhuis,
god hij zag er slecht uit.
het praten ging moeizaam,
en gepaard met een traan.
zijn gelaat getergd ,
lichaam uitgemergeld.
ik zag hoe hij op een week
tijd,
ernstiger lijd.
hij is enorm achter uit
gegaan,
ik verbeet mijn bittere
traan.
mijn hart is gebroken,
had net de dokter gesproken.
ze geven mijn jongen 42%
kans,
het nieuws stak als een
gebrande lans.
en weer stond ik daar alleen,
met niemand om me heen.
ik ging terug naar hem met
een glimlach,
zodat hij mijn verdriet
niet zag.
ik was zo moe,
en deed mijn ogen toe.
plots een kleine hand,
teder op mijn wang.
"mama niet treuren"
"met mij zal er niets gebeuren"
zijn geloof en kracht is
onvoorstelbaar,
maakte ik het maar eens
waar.
nu moet ik het nieuws thuis
vertellen,
kon ik de toekomst maar
voorspellen.
het lot beproeft mij zwaar.
Schrijver
onbekend
Een donkere dag in mijn verleden
De dag dat jij je uitslag
kreeg
Niemand had dit echt verwacht
De uitslag bracht zoveel
teweeg
Waarom wil niemand me vertellen
Dat het maar een boze droom
is
Ik zou zo graag de doktoren
willen zeggen:
“Jullie hebben het zo erg
mis”
Wij kunnen dit nog helemaal
niet aan
Deze ziekte en al zijn verdriet
Moet ik dan zomaar mijn
vader laten gaan?
Dat dacht ik toch echt nog even niet!!
Schrijver
onbekend
Je wilde nog zoveel,maar
je had
niet meer de kracht . Je ziekte
had je volkomen in zijn macht .
Je was zo moe , je hebt je
strijd
gestreden . Al je zorgen en
verdriet
behoren tot het verleden .
Schrijver
onbekend
Elke zucht ik uitadem
Elk woord ik spreek
Mogelijk mijn laatste
De kanker die snijdt in m’n
hart
Beetje bij beetje wordt
het kleiner
Ooit zal ik geen hart meer
hebben
Zal ik dood zijn
Jij, mijn vader
De persoon die me dit leven
schonk
De man waar ik zoveel om
gaf
Nooit gedacht dat jij eerst
zou gaan
Niet op die manier
De kanker die ik heb woede
ook in je hoofd
Het ontnam je de moed om
te leven
Tot op het moment je het
niet meer aankon
Je besloot ons te verlaten
De pijn leek ondragelijk
De kanker leek maar een
pleister te zijn
Je hebt me in de steek gelaten
Ik beloof je
Ooit zien we elkaar terug
Vlugger dan je denkt want mijn hart is klein
Schrijver
onbekend
Vandaag zat ik bij je ziekenhuisbed,
je begint op te geven
Je zegt het niet , maar ik
zie dat je niet meer wil leven
Ik zie dat je verdriet hebt
en ook veel pijn
Je wilt er alleen maar voor
mij zijn
Altijd heb je aan mij gedacht
Jaren heb je op mijn geluk
gewacht
Ik sta er verbaast van wat
wij samen allemaal konden
Je zei dat je pas weg ging
als ik het geluk had gevonden
Toen opa ging hielp ik jou
en jij hielp mij
Dat maakt me opnieuw weer
blij
Nu jij in het ziekenhuis
ligt en niet verder wil
Geef ik van angst een gil
Omdat ik bang ben om jou
kwijt te raken
Want wie moet mijn dan gelukkig
maken
Lieve oma , leef niet voor
mij door ook al heb je pijn
Dat is voor mij ook niet
fijn
Ga maar, want het leven wordt
je te zwaar
Wacht op mij in de wolken
daar
Volgens jou was ik altijd
een heel speciaal wezen
Dus ik red me nu ook wel
dat beloof ik je bij deze
Ik zal mezelf helpen als
je er niet meer bent
Door jou is het gekomen
dat mijn verdriet niet meer rent
Ik zal je missen , maar je
hebt pijn en verdriet
Ik beloof je , oma , ik vergeet je never , nooit , niet ...
Schrijver
onbekend
Aan mijn bompa ....
Je was een lieve bompa ,
een goede vriend ....
dat je heen moest gaan ,
had je echt niet verdiend .
Je was altijd goedgezind
, liet iedereen lachen ,
altijd in de stemming voor
een goede mop ...
Maar opeens werd je ziek
, de ziekte eiste je hele lichaam op ....
Je was moe gestreden , je
wou nog bij ons blijven ,
maar toch ben je stilletjes
heengegaan ....
Bompa, weet dat ik je nooit
zal vergeten ...
en je altijd in mijn hart
zal blijven bestaan !
je kleinkind
Mirella
Mama , onvoorstelbaar hoe
jij je ziekte
droeg nooit klaagde en nooit vroeg.
Toch nam deze strijd je
volledig in
beslag en namen wij afscheid
van je
elke dag.Tot onze spijt
kwam er geen
wonder.
Ma bedankt voor ons
blijf je heel bijzonder.
