s´avonds ging
je slapen,
een groet,
een nachtwens en een kus.
wenste iedereen welterusten,
en tot morgen.
maar die morgen kwam nooit,
want wakker worden,
nee dat wou je niet meer.
je wou rust,
weg van deze wereld.
en ergens kan ik het begrijpen,
maar toch,
het blijft onbegrijpelijk.
je was ziek,
maar niemand wist hoe erg.
ik zit hier nu te huilen,
en te denken aan jou.
te denken waarom,
waarom je ons verlaten wou.
Schrijver
onbekend
Er zijn geen woorden voor
een zieke
van wie je weet,zij red
het niet.
Je streelt haar wang,je
ziet haar
ogen,je bent bevangen door
verdriet.
Toch ben je dankbaar voor
haar einde,
dat na zoveel moedig strijden
kwam,
omdat het niet alleen haar
leven,maar
ook haar lijden overnam.
Schrijver
onbekend
ze keek me vragend aan
wist niet wat komen zou
ze fluisterde mijn naam
zei zacht "ik hou van jou"
ze was zo jong nog maar
had nog niets meegemaakt
maar nu leek ze honderd
jaar
en door ziekte afgekraakt
ze wist, ze moest nu gaan
haar einde was dichtbij
ophouden te bestaan
verlost van pijn, en vrij
een glimlach op haar mond
en dan was het voorbij
ik denk dat ze 'n plekje
vond
en daar nu wacht op mij
Schrijver
onbekend
Bijna ( weer ) uit het leven !
Weer geschrokken;
Weer een beetje verdriet;
Weer een welkom;
Weer het gebeurt je niet;
Wees zuinig op Uw lijf;
Zo'n ding krijg je maar een keer;
Uiteraard staan de beste stuurlui aan wal, dat blijft;
Maar dit gebeuren deed bij mij zeer.
Niet ik alleen, de omgeving en uw familie houden
van u;
Wees allert, discipline is een grote taak;
Voor in de toekomst vanaf nu .
Voor de rest is aan u zelf, het is uw leven....... uw zaak.
Een simpele man als ik hecht waarde aan het leven;
Ook dat van U, altijd respect wederzijds en gewaardeerd;
Hopelijk goed uitgerust om zich ( weer ) helemaal te geven ?
Welkom......................... weer aangemeerd.
M.L.Gorgosz
Onrustig zit ze aan tafel
handen..plukkend aan een rafel..
keek ze voortdurend op de klok
die steeds haar blikken trok.
Ze wist het niet meer
Wat was er ook al weer!
Wat ben ik vergeten
heb ik al gegeten?
Flarden uit het verleden
brengt moeder terug in het heden.
Dat ..was het dus..
en geeft haar moeder een kus.
Mama komt me halen
tijd om naar huis te gaan
Nu kan ik niet verdwalen
glimlacht ze voldaan.
Ze schuifelt heel tevree
met de vrouw in het wit mee
en babbelt tegen haar,
woorden...zo breekbaar.
Flarden zweven
ze herleeft haar leven
tot het beeld verdwijnt
en de waarheid verschijnt.
Wil Becker
18-08-2003
Lege blik
fladderende handen
soms.. even blij
In een stoel
vastgesnoerd met banden
soms.. even vrij
dwangmatig
rondjes lopend in
een hoog tempo
scheef hangend
naar één kant
verlangend
naar..?
Zondags..bezoek,
om je heen kijkend
niets begrijpend,
niemand die je kent
of toch..?
Vage glimlach
iets van een kreet
maar..
niemand weet
wat jij bedoelt of
hoe jij je voelt
ogen.. zo leeg.
Wil Becker
10-03-2004
Voor jou wil ik zorgen;
voor jou wil ik er zijn.
Samen zijn we niet bang voor morgen;
samen voel je minder pijn.
Ik blijf bij je in de buurt;
hoe lang dat ook duurt.
